Panel 1第一格第一格ช่องที่ 1第一コマ
Winggo gets lost in the back alleys of a foreign country; his phone has no signal. | Is this the ‘getting-lost adventure’ I wanted? Mm… a bit more panic than I imagined.Winggo在異國的小巷裡迷路了，手機沒信號 Winggo：“這就是我要的‘迷路冒險’？嗯……比想像中多了點慌張。”Winggo在异国的小巷里迷路了，手机没信号 Winggo：“这就是我要的‘迷路冒险’？嗯……比想象中多了点慌张。”Winggoหลงทางอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ของต่างประเทศ มือถือไม่มีสัญญาณ | นี่คือ ‘การผจญภัยหลงทาง’ ที่ฉันอยากได้งั้นเหรอ? อืม…ตื่นตระหนกกว่าที่คิดไว้หน่อยWinggoは異国の路地で道に迷う。携帯は圏外。 | これが僕の望んだ『迷子の冒険』? うん…想像より少し慌ててる。
Panel 2第二格第二格ช่องที่ 2第二コマ
He catches a familiar smell, follows it to a small shop, and the owner turns out to be someone from Wind Valley. | What are you doing here? | That is the question I should be asking you.他聞到一股熟悉的味道，循著味道找到一家小店，老闆居然是風之谷的老鄉 Winggo：“你怎麼在這裡？” 老鄉：“這句話該我問你。”他闻到一股熟悉的味道，循着味道找到一家小店，老板居然是风之谷的老乡 Winggo：“你怎么在这里？” 老乡：“这句话该我问你。”เขาได้กลิ่นที่คุ้นเคย ตามกลิ่นไปจนเจอร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และเจ้าของร้านก็เป็นคนจากหุบเขาขนนุ่มเสียด้วย | คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? | ประโยคนี้ต่างหากที่ฉันควรถามคุณ彼は懐かしい匂いを感じ、それをたどって小さな店を見つける。店主は風の谷の同郷の人だった。 | どうしてここにいるの? | その言葉はこっちが聞きたいよ。
Panel 3第三格第三格ช่องที่ 3第三コマ
The two sit in the little shop in a foreign land, eating the taste of his childhood. | You flew so far — what are you looking for? | I do not know. But after tasting this, I do not seem to be in such a hurry to find it.兩人坐在異鄉的小店裡，吃著他小時候的味道 老鄉：“飛那麼遠，找什麼？” Winggo：“不知道。但吃到這個味道，好像沒那麼急著找了。”两人坐在异乡的小店里，吃着他小时候的味道 老乡：“飞那么远，找什么？” Winggo：“不知道。但吃到这个味道，好像没那么急着找了。”ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านเล็ก ๆ แห่งนั้นในต่างแดน กินรสชาติที่เขาเคยรู้จักตอนเด็ก | บินมาไกลขนาดนี้ ตามหาอะไรอยู่? | ไม่รู้เหมือนกัน แต่พอได้กินรสนี้ ดูเหมือนจะไม่รีบหามันเท่าไหร่แล้ว二人は異郷の小さな店に座り、彼が子供の頃の味を食べる。 | そんなに遠くまで飛んできて、何を探しているんだい? | わからない。でも、この味を食べたら、そんなに急いで探さなくてもいい気がしてきた。
Panel 4第四格第四格ช่องที่ 4第四コマ
He leaves the shop, no longer in a hurry to open his map, and walks slowly through the foreign streets. | So homesickness is not there to send you back — it is there to tell you where you came from, so that you can go anywhere at ease. | Travelling with homesickness flies further than a freedom without roots.他走出小店，不再急著打開地圖，而是慢慢走在異國的街上 Winggo：“原來鄉愁不是讓你回去，是讓你知道——你從哪裡來，就可以安心地去任何地方。” 旁白：帶著鄉愁旅行，比沒有根的自由，飛得更遠。他走出小店，不再急着打开地图，而是慢慢走在异国的街上 Winggo：“原来乡愁不是让你回去，是让你知道——你从哪里来，就可以安心地去任何地方。” 旁白：带着乡愁旅行，比没有根的自由，飞得更远。เขาเดินออกจากร้าน ไม่รีบเปิดแผนที่อีกต่อไป แต่ค่อย ๆ เดินอยู่บนถนนในต่างแดน | ที่แท้ความคิดถึงบ้านไม่ได้มีไว้เรียกให้เรากลับ แต่มีไว้บอกเราว่า —— เรามาจากไหน แล้วเราก็ไปที่ไหนก็ได้อย่างสบายใจ | การเดินทางที่มีความคิดถึงบ้าน บินได้ไกลกว่าอิสระที่ไร้ราก彼は店を出る。もう急いで地図を開こうとはせず、異国の街をゆっくり歩く。 | そっか、郷愁は帰らせるためじゃない。どこから来たのかを知れば、どこへでも安心して行けると教えるためなんだ。 | 郷愁を連れての旅は、根のない自由より遠くまで飛べる。
